FREE WEB DIRECTORY

Wpływ burżuazji i rola w społeczeństwie na  przestrzeni wieków

Co burżuazja zrobiła, aby powstrzymać dezintegrację warstw klasowych, czy za pomocą
lepszej i bardziej inteligentnej manipulacji próbowała utorować drogę do wolności działania?
Nic podobnego! Ja sam jasno zauważałem, że o ile dotyczyło to ruchu w jego okresie powstania,
pytanie o winę wojenną musi być wyjaśnione na zasadach historycznej prawdy.
Doświadczyłem takich przypadków także przy innych okazjach, kiedy potrzebna była
olbrzymia energia, aby powstrzymać statek od dryfowania. Ostatnia okazja pojawiła się
wtedy, kiedy naszej diabelskiej prasie powiodło się postawienie przed południowym Tyrolem
kwestii wybitności, która będzie miała poważne konsekwencje dla niemieckiego narodu. Bez
rozważenia, jakiej sprawie one posłużą, kilkunastu tak zwanych “nacjonalistów” z partii i
stowarzyszeń połączyło się w wołaniu, po prostu z obawy o publiczne uczucia wywołane
przez Żydów, i głupio poparło walkę przeciwko systemowi, który my, Niemcy, powinniśmy -
szczególnie teraz w obecnym kryzysie – uważać za jedyny jasny punkt w tym
skorumpowanym świecie. W czasie, gdy międzynarodowy świat żydowski powoli, ale
pewnie, dławi nas, nasi tak zwani patrioci wściekają się na człowieka i system, który miał
odwagę wyswobodzić się sam, przynajmniej w tej części świata, z ucisku żydowskiego
wolnomularstwa i przeciwstawić się międzynarodowej, światowej truciźnie – siłami
nacjonalizmu.
Wkrótce stało się oczywiste, że nasi przeciwnicy, szczególnie w czasie debat z nami,
są uzbrojeni w określony repertuar argumentów przeciwko naszym Żądaniom, który ciągle
powracał w ich przemówieniach; to po prostu wskazywało na świadome ujednolicone szkolenie.
I tak było faktycznie. Dzisiaj jestem dumny, że odkryłem środki, które nie tylko
sprawiają, że ich propaganda jest nieefektywna, ale także pokonują autorów tych
przemówień ich własnymi środkami. Dwa lata później byłem mistrzem przebiegłości.
Zawsze, kiedy przemawiałem, dbałem o to, by utrzymać jasną myśl broniącą przed
prawdopodobną formą i charakterem ataków, których należało oczekiwać podczas dyskusji i
wcześniej argumenty przeciwników rozłożyć na części w moim wstępnym przemówieniu. Sedno
rzeczy tkwiło w tym, aby wymienić od razu wszystkie argumenty strony przeciwnej i
udowodnić ich fałszywość.
To było przyczyną, dla której po moim pierwszym wykładzie na temat wersalskiego
traktatu pokojowego, który wygłosiłem do oddziałów jako ich wykładowca, zrobiłem zmianę i
później mówiłem na temat traktatów pokojowych “Brześć litewski i Wersal”.
Szybko zauważyłem w dyskusji, która nastąpiła po moim pierwszym wykładzie, że
ludzie nic nie wiedzą o traktacie brzeskim, co było wynikiem udanej propagandy ich partii, i
są przekonani, że ten traktat jest jednym z najbardziej wstydliwych aktów ucisku w świecie.
Wytrwałość, z jaką to kłamstwo było przedstawiane ogółowi, była powodem, iż miliony
Niemców uważały traktat wersalski za nic więcej, jak tylko zemstę, którą popełniliśmy w
Brześciu litewskim! I dlatego uważali każdą rzeczywistą walkę przeciwko Wersalowi za złą.
W wielu przypadkach obecna była prawdziwa moralna niechęć do takiego postępowania i to
było przyczyną, dla której wstydliwy i potworny wyraz “reparacje” mógł znaleźć miejsce w
Niemczech. W moich wykładach łączyłem te dwa traktaty razem, porównując je punkt po
punkcie i demonstrując, jak prawdziwie i nadzwyczajnie ludzki był pierwszy w
przeciwieństwie do nieludzkiej okropności drugiego; rezultat był nadzwyczajny.
Jeszcze raz wielkie kłamstwo zostało wymazane z serc i umysłów publiczności
liczącej tysiące osób,
a prawda została zasiana w jego miejsce.
Te spotkania sprawiły, że powoli stawałem się mówcą na masowych spotkaniach, a
patos i gestykulacja nabyte w olbrzymich salach mieszczących tysiące ludzi stały się sprawą
mojej drugiej natury.
Nasze pierwsze spotkanie wyróżniało się tym, że były tam stoły pokryte ulotkami i
różnego rodzaju pamfletami. Ale my polegaliśmy głównie na słowie mówionym. I faktycznie
to ostatnie jest jedyną siłą, zdolną do stworzenia naprawdę wielkich rewolucji z psychologicznych
pobudek.
Mówca otrzymuje ciągle wskazówki od swojej widowni, pozwalające mu na poprawę
wykładów, a także może liczyć przez cały czas na poparcie swych słuchaczy w takiej mierze,
w jakiej oni ze zrozumieniem śledzą jego argumenty, oraz przekonać się, czy jego słowa
wywołują efekt, jakiego pożąda, podczas gdy pisarz nie ma żadnego bezpośredniego
kontaktu ze swoimi czytelnikami. Dlatego jest zmuszony do podjęcia dyskusji na ogólnych
warunkach i nie może przygotować swojej wypowiedzi mając na uwadze przemawianie do
określonego tłumu ludzi siedzącego przed jego oczami. Przypuśćmy, że mówca zauważy, że
jego słuchacze nie rozumieją go – czyni on swoje wyjaśnienia tak elementarnymi i jasnymi,
że każdy pojedynczy słuchacz musi to zrozumieć. Jeżeli czuje, że jest on niezdolny do
śledzenia toku jego rozumowania, rozwija swoje idee ostrożnie i powoli, dopóki najmniej
inteligentny człowiek ich nie pojmie. Znowu, kiedy odczuwa on, że słuchacze nie są
przekonani, a sam jest pewny słuszności własnych argumentów, będzie przeczytał im bez
końca najświeższe przykłady i sam wyrażał wątpliwości słuchaczy; będzie kontynuował to
tak długo, aż ostatnia grupa opozycjonistów da mu odczuć, że została przekonana jego
przedstawieniem sprawy.
Często jest to wynikiem uprzedzeń, które nie powstają ze zrozumienia, ale są
najczęściej nieświadome
i podtrzymywane przez sentyment.

Malowanie mieszkań – Kraków

Malowanie – Kraków